Przypominało to raczej sposób, w jaki personel hotelowy witał stałych gości, z takim samym uznaniem, jakie daje wielokrotne spotkania. Carlos Villarreal czekał już w restauracji, gdy Rodrigo przybył, siedząc przy stoliku przy oknie z częściowym widokiem na Paseo de la Reforma. Był to mężczyzna po pięćdziesiątce, o cichej pewności siebie, wynikającej z dziesięcioleci sukcesów w branży deweloperskiej. Realizował kilka projektów na Riwierze Maya i szukał partnerów technicznych do infrastruktury inżynieryjnej.
„Rodrigo” – powiedział Carlos, wstając, by uścisnąć mu dłoń. „Wyglądasz na zamyślonego. Czy wszystko w porządku z kwestiami prawnymi?” Rodrigo usiadł i wziął menu, które podał mu kelner. „Wszystko załatwione. Dziękuję. Przepraszam, jeśli wyglądam na rozkojarzonego. To był ciekawy poranek”. „Rozwody bywają skomplikowane” – powiedział Carlos z praktycznym współczuciem – „ale też wyzwalające. Teraz możesz skupić się całkowicie na rozwijaniu firmy bez komplikacji domowych”. Dokładnie o tym myślał Rodrigo, ale z jakiegoś powodu słowa Carlosa nie przyniosły mu oczekiwanej satysfakcji.
Zamiast tego, pomyślał o Elenie idącej w kierunku odrzutowca z pewnością siebie, która wydawała się całkowicie naturalna, jakby robiła to już wiele razy. „Opowiedz mi o projektach w Tulum” – powiedział Rodrigo, zmuszając się do skupienia na rozmowie. „Jaki rodzaj infrastruktury rozważasz?” Carlos rozłożył na stole wstępne plany. Projekty były ambitne: luksusowy kompleks mieszkaniowy z polem golfowym, prywatną mariną i zapleczem dla lotnictwa. Projekt, który wymagałby nie tylko wiedzy inżynierskiej, ale także kontaktów ze specjalistycznymi dostawcami i dostępu do wysokiej klasy materiałów.
Trudność, wyjaśnił Carlos, polega na tym, że wielu naszych potencjalnych klientów jest przyzwyczajonych do pewnego poziomu wyrafinowania. Muszą mieć możliwość bezpośredniego lotu z Mexico City, Guadalajary, Monterrey. Mówimy o osobach, które posiadają prywatne odrzutowce lub mają dostęp do ekskluzywnych usług lotniczych dla kadry kierowniczej. Rodrigo skinął głową, próbując skupić się na szczegółach technicznych wyjaśnianych przez Carlosa, ale w jego myślach wciąż pojawiał się obraz Eleny: kobiety, która żyła skromnie przez 12 lat, która okazjonalnie pracowała w administracji na pół etatu, jeździła pięcioletnią Hondą Civic i miała dostęp do prywatnego odrzutowca.
„Znasz jakieś sprawdzone firmy oferujące loty dla kadry kierowniczej?” – zapytał Carlos. „Musimy nawiązać współpracę, aby oferować naszym klientom kompletne pakiety”. Pytanie to uderzyło Rodriga jak kamień w żołądek. „Nie, nie mam doświadczenia w tej dziedzinie. Nigdy nie potrzebowałem prywatnych usług lotniczych”. Carlos wyglądał na zaskoczonego. „Poważnie, myślałem, że ktoś na twoim miejscu… Cóż, przypuszczam, że istnieją różne sposoby prowadzenia biznesu. Osobiście nie mógłbym zarządzać swoimi projektami bez stałego dostępu do lotów dla kadry kierowniczej. Czas to pieniądz, zwłaszcza gdy ma się nieruchomości w wielu stanach”.
Rozmowa trwała dwie godziny, Carlos wyjaśniał szczegóły swoich projektów, a Rodrigo udzielał informacji technicznych na temat możliwości inżynieryjnych. Ale nawet gdy omawiał specyfikacje konstrukcyjne i harmonogramy projektów, część jego umysłu wciąż analizowała tajemnicę Eleny i odrzutowca. Kiedy w końcu się pożegnali, Carlos wydawał się zadowolony ze spotkania. Ustalili podstawowe parametry potencjalnego partnerstwa, a Carlos obiecał przesłać bardziej szczegółowe dokumenty do wglądu. Rodrigo poprowadził spotkanie profesjonalnie, ale wiedział, że nie wykorzystał w pełni swoich możliwości.
Postanowił wrócić do biura, żeby omówić kilka zaległych projektów, ale stwierdził, że nie może się skoncentrować. Za każdym razem, gdy próbował skupić się na planach budowy lub budżetach, w myślach powracał mu ten sam obraz: Elena wsiadająca do odrzutowca z pewnością siebie kogoś, kto doskonale wie, co robi. O 16:00 w końcu dał się ponieść ciekawości i zadzwonił do Patricii Mendozy. „Proszę pani” – powiedział, gdy odebrała. „Przepraszam, że panią niepokoję. Tu Rodrigo Saavedra. Mam pytanie, jak zwykle”.
Proszę mi powiedzieć, panie Saavedra. Czy Elena wspominała cokolwiek o planach podróży, być może o nowej pracy, która wymagałaby częstych wyjazdów? Na linii zapadła cisza. Panie Saavedra, rozumie pan, że nie mogę rozmawiać o sprawach osobistych pani Figueroa. Rozwód jest sfinalizowany, a wszelkie informacje o jej planach na przyszłość muszą pochodzić bezpośrednio od niej. Spodziewał się takiej odpowiedzi, ale formalny ton Patricii Mendozy sugerował, że chodzi o coś więcej. Podczas spotkania rozwodowego Patricia traktowała Elenę z szacunkiem, który wydawał się stosowny, ale nie wyjątkowy.
Teraz, rozmawiając z Rodrigo przez telefon, w jej głosie słychać było nutę opiekuńczości, sugerującą, że wie o Elenie coś, czego on nie wie. Rodrigo rozłączył się, czując się jeszcze bardziej zdezorientowany niż wcześniej. Rozważał zadzwonienie do wspólnych znajomych, osób, które mogłyby mieć informacje o ostatnich poczynaniach Eleny, ale zdał sobie sprawę, że w czasie ich małżeństwa Elena nie utrzymywała wielu bliskich przyjaźni. Była serdeczna wobec żon kolegów Rodriga, ale nigdy nie nawiązała z żadną z nich głębokich, osobistych relacji.
Jej najbliższe kontakty zdawały się obejmować członków rodziny z Oaxaca, ludzi, których Rodrigo ledwo znał i którzy zdecydowanie nie byliby skłonni rozmawiać o życiu osobistym Eleny z jej byłym mężem. Uświadomienie sobie tego faktu dotarło do niego stopniowo. Po 12 latach małżeństwa tak naprawdę niewiele wiedział o życiu wewnętrznym Eleny, jej ambicjach, powiązaniach i zasobach. Zakładał, że zna ją doskonale, ponieważ obserwował jej codzienne czynności, był obecny przy rozmowach o wydatkach domowych i planach weekendowych, ale teraz zastanawiał się, ile z prawdziwego życia Eleny było mu znane.
W ciągu kolejnych dni niepokój Rodriga narastał, przeradzając się w cichą obsesję, która towarzyszyła mu od chwili, gdy otworzył oczy, aż w końcu udało mu się zasnąć, przerywaną pytaniami bez odpowiedzi. Próbował wrócić do swojej rutyny, zachować pozory człowieka, który wyszedł zwycięsko ze skomplikowanego rozwodu, ale każda rozmowa zawodowa, każde spotkanie biznesowe przyćmiewał uporczywy obraz Eleny wsiadającej do samolotu z pewnością siebie, jakiej nie widział u niej od lat.
W środę rano, przeglądając propozycje nowego osiedla mieszkaniowego w Santa Fe, odebrał niespodziewany telefon od Miguela Herrery, agenta nieruchomości, którego poznał lata wcześniej na zjeździe deweloperów. Miguel był osobą, która trzymała rękę na pulsie, zawsze na bieżąco z posunięciami finansowymi, fuzjami korporacyjnymi i zmianami władzy w elitarnych kręgach Meksyku. „Rodrigo, bracie, jak się masz?” Głos Miguela brzmiał wyjątkowo żywo, jakby miał do przekazania soczyste informacje.
Słyszałem o twoim rozwodzie. Przykro mi to słyszeć, chociaż przypuszczam, że takie rzeczy się zdarzają. Nic mi nie jest, Miguel. To był konieczny proces – odpowiedział Rodrigo, natychmiast reagując na ton rozmówcy. – Słuchaj, powód, dla którego dzwonię, jest dość delikatny. Twoja była żona nazywa się Elena Figueroa, prawda? Pracowała w czymś związanym z lotnictwem, zanim wyszła za ciebie za mąż. Żołądek Rodrigo ścisnął się. – Dlaczego pytasz? Wczoraj byłem na spotkaniu z inwestorami z branży turystycznej i pojawił się temat usług lotniczych dla kadry kierowniczej.
Jeden z panów wspomniał, że Figueroa Airlines bardzo dynamicznie rozwija działalność. Podobno prezes firmy był w tym tygodniu na spotkaniach w Monterrey, finalizując wielomilionowe kontrakty. Rodrigo czuł się, jakby ktoś wyssał powietrze z pomieszczenia. Figueroa Airlines. Tak, to firma rodzinna, która od lat działa w ukryciu. Usługi lotnicze dla korporacji, loty czarterowe dla polityków i biznesmenów – bardzo ekskluzywne, bardzo dyskretne. Chodzi o to, że pan był pod wrażeniem, ponieważ prezes jest młodą, bardzo profesjonalną kobietą, która najwyraźniej zna biznes od podszewki.
Kiedy wspomniała nazwisko Figueroa, automatycznie pomyślałem o tobie. Umysł Rodriga zaczął przetwarzać tę informację w zawrotnym tempie: Figueroa Airlines. Elena nigdy nie wspominała o posiadaniu firmy, a tym bardziej o byciu prezesem linii lotniczych. Przez całe małżeństwo wspominała ogólnikowo o swojej poprzedniej pracy w administracji w sektorze usług. Nie wdając się w szczegóły, założył, że było to stanowisko niższego szczebla, być może w dziale kadr lub podstawowej księgowości.
Miguel, czy mógłbyś dowiedzieć się czegoś więcej o tej firmie? Kim właściwie jest prezes? Czy mogę dyskretnie zapytać? Czy jest jakiś konkretny powód, dla którego jesteś zainteresowany? Rodrigo zawahał się. Nie mógł przyznać, że nie miał pojęcia o działalności zawodowej swojej byłej żony, nie narażając się na niekompetencję lub zaniedbanie. Po prostu zawodowa ciekawość. Jeśli pojawią się możliwości współpracy przy projektach infrastruktury lotniskowej, mogą one mieć znaczenie dla mojej firmy. Po rozłączeniu się Rodrigo siedział w swoim biurze, wpatrując się przez okno w ruch uliczny w Polanco, nie widząc niczego konkretnego.
Wszystko zaczynało nabierać sensu, w sposób, który napełniał go mieszaniną podziwu i narastającego upokorzenia. Łatwość, z jaką Elena zarządzała finansami w trakcie ich małżeństwa, jej brak niepokoju o pieniądze, nawet gdy miewał okresy nieregularnych dochodów; to, że nigdy nie naciskała na drogie wakacje ani ekstrawaganckie zakupy, ale też nie okazywała troski, gdy je proponował. Zaczął przypominać sobie konkretne rozmowy z nową perspektywą, chwile, gdy Elena mimochodem wspominała o prowadzeniu oddzielnych kont, by uprościć podatki, co interpretował jako typową kobiecą ostrożność.
Teraz jednak ujawniono, że to strategia osoby o wysokich dochodach, którą trzeba było chronić. Zdarzało się, że odbierała profesjonalne telefony, na które odpowiadała zarówno po hiszpańsku, jak i po angielsku, rozmowy, które prowadziła z autorytetem i wiedzą techniczną, co zrobiło wrażenie na Rodrigo, ale które on uznał za przejaw skuteczności Eleny, nie biorąc pod uwagę głębszych implikacji. Tego popołudnia postanowił przeprowadzić własne badania. Zaczął od prostych wyszukiwań w internecie, ale hasło „Figueroa Airlines” przyniosło ograniczone rezultaty.
Firma miała minimalną obecność cyfrową, jedynie profesjonalną stronę internetową z podstawowymi informacjami korporacyjnymi, usługami lotniczymi dla kadry kierowniczej, lotami czarterowymi i obsługą techniczną samolotów prywatnych. Zdjęcia przedstawiały nowoczesne odrzutowce i obiekty, które wyglądały na drogie i dobrze utrzymane, ale brakowało konkretnych informacji o strukturze własnościowej ani kierownictwie firmy. Sfrustrowany brakiem informacji publicznych, Rodrigo postanowił skontaktować się z inną osobą kontaktową, Susaną Morales, dziennikarką biznesową, która pisała dla magazynów specjalizujących się w meksykańskim sektorze biznesowym.
Susana miała dostęp do profesjonalnych baz danych i rejestrów korporacyjnych, które nie były dostępne dla ogółu społeczeństwa. „Rodrigo, jak się masz? W czym mogę pomóc?” „Susana, potrzebuję informacji o firmie Figueroa Airlines. Czy mogłabyś sprawdzić, czy mają rejestry korporacyjne, informacje o właścicielach i tym podobne?” „Jasne, sprawdzę”. „Figueroa Airlines”. „Czy jest jakiś konkretny powód twojego zainteresowania?” „Potencjalna okazja biznesowa” – skłamał Rodrigo. „Chcę wiedzieć, z kim będę miał do czynienia”. Susana poświęciła kilka minut na sprawdzenie swoich źródeł. Kiedy wróciła na linię, jej ton nieco się zmienił.
To ciekawe, Rodrigo. Figueroa Airlines S de CB. Zostały założone w 1998 roku, najwyraźniej jako firma rodzinna. Większościowym właścicielem i przewodniczącą zarządu jest Elena Figueroa Hernández. Według dostępnych mi dokumentów, firma ma aktywa o wartości – cóż, to zaskakujące – ponad 200 milionów pesos w zadeklarowanych aktywach, w tym flotę sześciu samolotów klasy biznes oraz zaplecze na międzynarodowym lotnisku Benito Juárez i w Toluce. Rodrigo poczuł, że musi usiąść, mimo że już siedział.
Elena Figueroa Hernández jest prezesem. Jesteś pewien? Zdecydowanie. W rzeczywistości to całkiem imponujące. Firma odnotowała stały wzrost w ciągu ostatnich 15 lat. Rozszerzyli działalność na Cancún, Guadalajarę i Monterrey. Według tych danych, mają również kontrakty na usługi z kilkoma międzynarodowymi korporacjami i agencjami rządowymi. Po zakończeniu rozmowy z Susaną Rodrigo został w biurze do późna, próbując w pełni przetworzyć to, czego się dowiedział. Elena nie miała tylko firmy; miała dobrze prosperujący i dochodowy biznes, którym zarządzała przez cały okres ich małżeństwa.
Aby zobaczyć pełną instrukcję przygotowania dania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>). Nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
